Volledig scherm
PREMIUM
© Thinkstock

De principes even verstopt in een in melancholische alcoholnevelen gehuld brein

COLUMNDat krijg je ervan. Heel hard roepen dat je uit milieutechnische overwegingen liever niet meer vliegt, gloort er toch ineens een vliegreisje aan de horizon en wordt vasthouden aan je luidkeels verkondigde principes ineens een ingewikkelde affaire.

Het zit zo. Het was carnaval en ik was in het goeie ouwe Asten met vriendinnen van de middelbare school. We stonden in wat nu een restaurant is, maar vroeger de discotheek was waar wij als vijftienjarigen voor het eerst uitgingen. Onvermijdelijk kwamen de herinneringen. Aan Safari-jus en happy hardcore. Aan hoe ik eindeloos vaak bij de vriendinnen in kwestie ben blijven slapen, omdat ik de enige uit Someren was en niet in mijn eentje over de brug over het kanaal – eenzaam, donker, eng – naar huis mocht fietsen. Aan onze eerste vakanties zonder ouders en hoe we in Lloret de Mar ruzie kregen. Een knallende ruzie die vanzelfsprekend over jongens ging.