Volledig scherm
PREMIUM
© Thinkstock

De wet, daar draaide het om

ColumnVooropgesteld: het was zijn schuld niet. Hij had de wet niet bedacht. Dat was een kwestie van politiek geweest. Van democratische besluiten. Welbeschouwd geaccordeerd door het volk dus.

 Hij had al die bepalingen en richtlijnen vooral goed gelezen. Nou ja, ook geïnterpreteerd natuurlijk. Want als de wet klip en klaar was geweest, niet voor meerderlei uitleg vatbaar, waren rechters niet nodig geweest. Hij was er ongetwijfeld goed in; weinig rechters in de wereld zijn immers bekwamer dan hier. Maar bij elk nieuwsbericht over de stikstofcrisis denk ik toch even aan hem, aan de rechter die deze zaak begin zomer bij de Raad van State had voorgezeten. Aan hoe hij zich zou voelen, toen en nu.

  1. Het leek of de broek zich aanpaste aan mijn hoofd
    PREMIUM
    column

    Het leek of de broek zich aanpaste aan mijn hoofd

    Een tijd lang had ik de blikken op me geweten, in de straten en op het perron van het station. Niet zozeer blikken op mij, maar op mijn broek. Toen ik hem kocht als aanbieding in de supermarkt was hij donkerblauw, maar al vrij snel begon hij uit zichzelf te verkleuren. Hij veranderde in niet zo egaal zandbruin, waardoor het leek of ik op mijn knieën door de Sahara had gekropen. Ik was veel van plan geweest in het leven, maar niet op de knieën door de Sahara kruipen.