Volledig scherm
Protesterende boeren bij het provinciehuis. © ANP

Het verraad was compleet: provincie laat boeren stikken

OpinieDe auteur is Mark vand en Oever, voorzitter van Farmers Defence Force (FDF). Niet de politici maar de boeren mogen zich bedreigd voelen, vindt de voorman van FDF.

Vrijdag 25 oktober 2019, een historische dag in de Brabantse geschiedenis. De grootste agrarische provincie van Nederland ging besluiten over de toekomst van de veehouderij. De dag begon met duizenden trekkers op de snelweg om op te trekken naar het provinciehuis. De sfeer was goed, iedereen had het gevoel dat we echt wat gingen bereiken. Eenmaal aangekomen luisterden we naar de insprekers op het grote scherm buiten het provinciehuis. Anders dan vorige keren was het provinciehuis niet opengesteld voor publiek. De boeren waren niet meer welkom. Misschien was dit een voorbode voor wat komen ging...

Het werd een lange dag met veel debat waarin wollige woorden ruim baan hadden. Wat opviel was dat de SGP/CU en PVV te vuur en te zwaard de boerenbelangen verdedigden. Ook andere partijen deden hun best het gevaar te keren. Het duurde en duurde, maar en er kwam geen schot in. Tot het geduld van de boeren op was. Met sirenes, alarm- en lichtsignalen werd het plein vol gereden met tractoren. De druk werd opgevoerd!

Na middernacht kwam de deceptie. 'Hun' CDA, waar alle boeren hun hoop op hadden gericht, zeker na het 5 punten-plan dat het de week ervoor gepresenteerd had, liet hen vallen als een baksteen en stemde mee met de coalitie. De VVD waar velen op hadden gestemd, hulde zich in stilzwijgen. Het verraad was compleet! Buiten sloeg het vuur bij de boeren uit de ogen. De roep om een bestorming van het provinciehuis was alom. De Brabantse vlag werd naar beneden gehaald en in de fik gestoken. Bij mezelf en Janus Scheepers van de ZLTO was de boosheid haast niet te stoppen. Maar we hielden de ogen op de bal. Van een veldslag werd niemand beter. We bedankten de aanwezigen en gingen naar huis met de belofte om terug te komen... harder en scherper dan ooit tevoren.

Zo ging zaterdag voorbij. Zondagmorgen kreeg ik het idee om het op de persoon te gaan spelen. Ik schreef een poll uit in onze besloten groep om het draagvlak te meten en deze ontplofte meteen. 3.000 stemmen voor en 400 tegen. Toen kreeg het CDA er lucht van. Tanja van de Ven stelde meteen: FDF kom maar op. Commissaris van de koning Wim van de Donk vergeleek ons indirect al met nazi's. Het OM kondigde aan mijn poll te gaan onderzoeken.

Persoonlijk geweld was absoluut niet mijn oproep en kan ook niet uit de poll worden opgemaakt. Blijkbaar 'sturen' bepaalde groepen het graag in die richting. Politici voelden zich 'persoonlijk bedreigd': zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten?

De mensen die zich wél en terecht bedreigd voelen zijn de boeren: in hun bestaan, in hun rechtspositie, in hun levenswerk. Daar dachten deze politici niet aan, toen ze vrijdag besloten de boeren te laten stikken. Ze dachten niet aan het persoonlijk leed dat ze aanrichten: boerengezinnen die geraakt worden door kille, koude besluiten zonder enige wetenschappelijke grond. De boeren gingen met gebogen hoofd naar huis en moesten hun partner vertellen dat het einde verhaal was: nu stoppen of over vijf jaar geen brood meer op de plank. En waarom? Om het dwaze, volstrekt onwetenschappelijke, wensdenken dat door het opruimen van de boeren meer biodiversiteit zal ontstaan. Het dwaze wensdenken waarmee men wil rechtvaardigen dat je mensen en hun levenswerk mag elimineren, deporteren en mensen in hun rechtspositie mag aantasten. Dat zijn wél de oorspronkelijke gedachten van ruim 75 jaar geleden. Dat bevat wél in de oorsprong fascistoïde elementen, mijnheer Van de Donk! En natuurlijk hebt u deze opmerking over 75 jaar geleden niet in een opwelling gemaakt. Dan zou u sowieso volstrekt ongeschikt zijn voor de positie die u bekleedt. Uw tweet is even ongepast als onterecht.

Ik besloot op dat moment niet te rectificeren of terug te trekken. Ik dacht: wij zijn FDF, wij staan schouder aan schouder en wij blijven op de lijn staan. Ook als het moeilijk wordt. En we komen terug.