Volledig scherm
PREMIUM
© Getty Images/iStockphoto

Hoelang zou het virus eigenlijk overleven op de gemiddelde kiwi?

ColumnZonder elkaar aan te raken dansten wij een tango. Met een vitrine vol saucijzen, half-om-halfgehakt en kipfilet als absurdistisch podium. De pasjes waren op de tegelvloer van de slagerij uitgezet met kruizen van afzetlint. Draaide ik naar de bieflapjes, stapte de klant aldaar omzichtig naar het kruis dat ik ter hoogte van het soepvlees had achtergelaten.

Het leven van alledag is een surrealistisch theaterstuk geworden. Met de supermarkt als decor van Dexter, een serie over een seriemoordenaar. Het plexiglas bij de kassa. Klanten met mondkapjes op en latex handschoentjes aan; uitgedost alsof ze van plan zijn om eens lekker iemand met een kettingzaag te gaan bewerken. Hoe meer bloedspatten op het plexiglas hoe beter. Ik had wel een slachtoffer in gedachte; die gast die uitgebreid een kaasplankje bij elkaar aan het wikken en wegen was - het leven is tenslotte een feestje, maar je moet zeker in deze tijden zelf de slingers ophangen - terwijl ik me op anderhalve meter afstand stond te verbijten, wachtend op een stukje parmezaan.