Volledig scherm
PREMIUM
Als er naast het onderwijs één beroepsgroep het verdient om beter beloond te worden, dan zijn het wel de verpleegkundigen (foto ter illustratie). © Thinkstock

Ik kende maar weinig plekken waar ik vriendelijker bejegend werd

ColumnTerwijl in de straten het geschraap klonk van automobilisten, die met enig zicht de weg op wilden, fietste ik kleumend naar het zorgcentrum, voor een spuitje van de trombosedienst. 

Quote

Ze waren er van doordron­gen dat je niet voor de lol langs kwam

In de hal, waar je normaal moest vragen wie de laatste was, in verband met de volgorde, zat nu niemand en kon ik meteen doorlopen naar het kamertje, waar de spuitdame huis hield. 

Rustig vandaag, zei ik, met enige opluchting in de stem. Ja, misschien denken de mensen dat wij ook staken, antwoordde ze. Oh ja, dat was ik even vergeten, al had ik, toen de stakingsdatum bekend werd, snel gecontroleerd of ik die dag naar het ziekenhuis moest. De afgelopen tien jaar had ik heel wat keren naar de twee ziekenhuizen in de stad gefietst, veel vaker dan me lief was. Voor ingrepen, kuren, controles: eenmaal aan de sukkel, bleef je aan de sukkel. Maar ik kende maar weinig plekken waar ik vriendelijker bejegend werd. 

Net of de verpleegkundigen er maar al te goed van doordrongen waren dat je niet voor de lol langs kwam. Van doktoren tot assistentes, ze wilden je niet alleen helpen, maar ook zoveel mogelijk op je gemak stellen.