Volledig scherm
Stakende leerkrachten. © ANP

Onderwijs heeft daadkracht nodig vanuit Den Haag

OpinieDe aanpak van het lerarentekort heeft simpelweg geen prioriteit. Geld wordt aan andere zaken besteed. Dit ingezonden artikel is geschreven door docent, faalangstreductietrainer en auteur Pascal Cuijpers. 

Wanneer leerlingen aan een tekening beginnen, verliezen ze zichzelf vaak in de kleinste details. Terwijl het juist handiger is om bijvoorbeeld een landschap eerst op een globale manier in haar geheel op papier te zetten en niet te beginnen met het tekenen van de kleine blaadjes aan een boom. Ik hoor mezelf dagelijks diverse keren zeggen dat ze moeten denken aan 'het grote gebaar'. Werken van groot naar klein dus. Het is ze vergeven, ze komen immers naar school om iets te leren.

Dat elk kind in ons land het onderwijs krijgt waar het recht op heeft, is niet meer vanzelfsprekend. Het onderwijs, als fundament van onze samenleving, is namelijk al enige tijd onderhevig aan politieke betonrot. Wanneer dit niet op tijd wordt aangepakt, wordt het fundament broos en kan het metaforische gebouw binnen afzienbare tijd instorten.

Er is sprake van een lerarentekort. Al jaren sluimert dit probleem en wordt het zoeken naar oplossingen vooruitgeschoven of doorgestreept op de politieke agenda. Waarom? Het heeft simpelweg geen prioriteit. En er is zogenaamd geen geld. De werkelijke reden wordt niet uitgesproken. De zaak is namelijk te gecompliceerd geworden. De beschikbare miljarden worden al jarenlang zonder blikken of blozen uitgegeven aan kapitaalvernietigende projecten die ons land internationaal aanzien moeten geven, zodat we als klein landje mogen blijven meedoen met de grootmachten om ons heen. Dit geldt ook voor het onderwijs.

Al geruime tijd scoren we verrassend goed op de mondiale ranglijsten wat betreft deugdelijk onderwijs. Daar mogen we best trots op zijn. Dit succes heeft echter weinig te maken met de steun van de regering, maar meer met het verantwoordelijkheidsgevoel en de inzet van alle andere betrokkenen.

Noodkreten

De stakingsacties zijn een gevolg van het jarenlang negeren van alle noodkreten die te maken hebben met het mogen en kunnen verzorgen van goed onderwijs. Alle 'investeringen' gingen tot voor kort naar relatief kleine vernieuwingen die zogenaamd moesten zorgen voor oplossingen. Het was helaas weggegooid geld en tevens de inzet van verkapte bezuinigingen.

Zo werd enkele jaren geleden bijvoorbeeld ingezet op passend onderwijs. Alle kinderen, met en zonder zorgbehoefte, gingen weer samen naar school. Hierdoor zou het speciaal onderwijs ontlast worden. Het tegenovergestelde gebeurde: de klassen werden mede hierdoor veel te groot en het speciaal onderwijs kan momenteel de aanvraag van de vele zorgleerlingen niet aan.

Ook werd geld uitgetrokken voor het invoeren van een rekentoets en laagdrempelige en werkdrukverhogende toekomstprojecten als #onderwijs2032 en het huidige Curriculum.nu. Allemaal faliekante mislukkingen, goedkope beledigingen voor het onderwijzend personeel.

Daadwerkelijke oplossingen die het onderwijs en zijn imago zouden kunnen redden, werden genegeerd. Kleinere klassen, meer autonomie, minder lesuren, meer voorbereidingstijd en een uitbreiding van het speciaal onderwijs zouden bijvoorbeeld kunnen leiden tot een verminderde werkdruk. Iets wat vervolgens weer zijn weerslag zou hebben op het aantrekkelijker maken van het uitstervende beroep.

Laten we hopen dat, ondanks de huidige toezegging van 460 miljoen euro, eindelijk het inzicht komt dat je de onderwijstoekomst niet kan redden met het initiëren van ondoordachte en onnodige futiliteiten en een enkele zak met geld. Het wachten is op begrip en daadkracht als inzet van het fundamentele 'grote gebaar' vanuit Den Haag.