Volledig scherm
PREMIUM
© ThinkStock

Smoesjes om niet te leren reanimeren

columnEn toen was ik dus veertig. Nog maar tien jaar verwijderd van de leeftijd waarop mijn vader stierf. Hij viel zo maar ineens neer. Op zijn werk, in het trappenhuis. Kortsluiting in zijn hart. Dus als iemand nou eens lekker aan het crowdfunden zou moeten slaan voor een AED in de wijk omdat er - zoals de Hartstichting laatst meldde - in Eindhoven te weinig reanimatieapparaten zijn, dan ben ik het wel.

Maar de waarheid is dat ik niet eens kan reanimeren. Slappe smoesjes genoeg om geen cursus te volgen. Druk, druk, druk. Of weer vergeten aan te melden. Of die cursus is alleen op dinsdag; heel jammer, want dan staat de brug altijd open, moet de kat in bad en heb ik huiswerk voor de workshop origami op woensdag.