Volledig scherm

1 oktober 2005 - Moord op Nicole na tien jaar nog mysterie

Artikel van 1 oktober 2005 Ze verdween in het donker van de vroege vrijdagochtend 6 oktober 1995, maar pas toen zes weken later haar lichaam werd gevonden in de bossen bij Lierop stond het vast: Nicole van den Hurk was vermoord. Tien jaar later is dat nog steeds de enige zekerheid in de moordzaak op de vijftienjarige Eindhovense scholiere. Tot verdriet van haar vader Ad: 'Alleen God, Nicole en ik weten dat ik het niet gedaan heb.'

Ik vergeet nooit dat we het bericht kregen, op 16 november: er is een lichaam van een meisje gevonden in de Belgische Voerstreek. We zaten met wat rechercheurs in de teamkamer. Laat het niet waar zijn, laat het niet Nicole zijn! Toen kwam de opluchting: ze is het niet, waarschijnlijk leeft ze nog. Dat is steeds het idee geweest: misschien is Nicole ergens ondergedoken. Zolang je geen lijk hebt...' (Ad Smits, oud-rechercheur) Nicole's fiets werd nog dezelfde vrijdag teruggevonden in de Dommel bij het Wasvenpad, een wat afgelegen laantje tussen Tongelre en Woensel.

Het meisje was 's morgens na vijven vertrokken vanaf haar logeeradres bij oma. Maar bij de bakkerij van Konmar, waar ze een baantje had, was ze niet aangekomen. De politie stond meteen op scherp. In Helmond was twee maanden eerder de achtjarige Manon Seijkens spoorloos verdwenen. Dagenlang waren oevers, bermen en bossen het toneel van zoekacties. Vermissingen zijn altijd hectisch, weet oud-rechercheur Ad Smits. Maar wat hij destijds als leider van het rechercheteam meemaakte, was ongekend.

De zaak-Nicole ontwikkelde zich binnen enkele dagen tot een mediacircus, met vader Ad van den Hurk als middelpunt. Van den Hurk had zijn bekendheid als zanger Andy de Witt gebruikt om waar hij kon aan de bel te trekken. Van roddelbladen en misdaadprogramma's tot SBS, ze wierpen zich gretig op de paragnosten die zanger Andy -alle tegenwerpingen van de politie ten spijt - naar Nicole liet speuren. Lang leek het erop dat de tiener misschien wel gewoon haar biezen had gepakt. Want in de hysterie die ontstond, meende half Nederland haar gezien te hebben. In Spaanse discotheken, bij de Duitse grens. "Dat heeft veel kruim gekost', blikt Smits terug. "Iedere keer moest er een rechercheur naartoe.' 275 tips kreeg de politie, rechercheurs reden tienduizend kilometer om ze na te trekken - het staat allemaal keurig genoteerd in het politiedossier.

Ook de rechercheurs waren volledig in de ban van de vermissing. "Ik weet nog dat ik naar huis reed en een blond meisje langsfietste. Ik ben er omheen gereden om haar gezicht te zien,' herinnert Smits zich. "'s Nachts ging ik mijn bed uit omdat iemand bij een benzinepomp meende dat hij Nicole had gezien. Ik was constant gespannen, en als ik 's avonds voor de televisie zat, was ik alleen maar aan het malen.' Niet een tip bracht de rechercheurs een stap dichterbij. Alleen de melding dat ze bij Venlo was gezien, op weg naar Duitsland, leek betrouwbaar. Daar klampten de rechercheurs zich aan vast. 'Ons meiske' werd Nicole wel genoemd. "In die verdwijningsfase leef je met een dubbel gevoel,' zegt Smits. "Zo lang je haar niet vindt, zo lang je geen lijk hebt, is er hoop. Maar op een gegeven moment weet je: het duurt te lang. En als het te lang duurt voordat je een lijk hebt gevonden, kun je er nagenoeg niets meer mee. Dan zijn er geen sporen meer.' Het zoeken in de bossen was zenuwslopend. "Dan waren we in een bosperceel, de honden sloegen aan, we gingen graven. En dan bleek er weer een dood schaap te zijn begraven.' De rechercheurs stuitten ook in ander opzicht op 'rotzooi'. Mafkezen, zegt Smits, die meisjes in de auto trokken maar ze toch maar weer loslieten. "We hebben ze nooit in verband kunnen brengen met Nicole.'

Op 22 november sloeg alle hoop om haar levend te vinden de bodem in. Nicole was gevonden. Een wandelaar had haar stoffelijk overschot gevonden onder een berg snoeihout in het bos tussen Lierop en Mierlo. Het is even zoeken, maar aan het eind van een kort bospad slaat het hart een slag over. Nicole. Vanaf haar foto aan het kruis staart ze over de velden. De regen laat tranen over haar wangen rollen. Ze is niet vergeten. Op de grond twee potten vlijtige liesjes, een lantaarn en een doorweekt rood pluchen hart: I love you. Op die novemberdag klapperde hier het rood-witte lint in de wind, terwijl rechercheurs minutieus zochten naar sporen. Nu zwijgen de dennen somber en wordt de stilte alleen verscheurd door een langsjakkerende vrachtwagen, even verderop. Het was een klap, maar nu wisten de rechercheurs in elk geval waar ze naar zochten. Niet naar de verblijfplaats van een weggelopen kind, maar naar een moordenaar. En die, zo werd duidelijk, kon wel eens heel dichtbij zijn.

In de maanden die verstreken sinds de verdwijning, was iets merkwaardigs gebeurd. Ad van den Hurk, alias Andy de Witt, had zichzelf naar voren gedrongen als treurende, verbeten zoekende vader. Maar langzaamaan, toen meer bekend werd over het reilen en zeilen van de volkszanger, kantelde het beeld. De vorige vrouw van Van den Hurk, Nicole's (Duitse) moeder Angelika, bleek een paar maanden voor de verdwijning zelfmoord te hebben gepleegd. Bovendien werd duidelijk dat Van den Hurk niet de echte vader van Nicole was, hoewel hijzelf nog steeds overtuigd is van het tegendeel. Volgens een Duitse bloedproef, met 98 procent zekerheid, was de biologische vader van Nicole een Duitser, die 'Angie' één nacht had gekend. De man betaalde al jarenlang maandelijks honderden marken aan Angie en later aan Ad. Vijf jaar geleden overleed de biologische vader, als laatste van het tragische gezin van drie.

De commotie rond Van den Hurk staat rechercheur Smits nog helder voor ogen. "Mensen raakten overstuur en gingen ons bellen. Zelfs een arts uit het ziekenhuis. Zien jullie het niet, zeiden ze. Zien jullie niet dat hij het zélf gedaan heeft!'

Kroegje Benidorm, 26 september 2005. Kabbelende zee, strakblauwe lucht, zonnebadende lijven aan de voet van torenhoge hotelflats. Hier zingt Ad van den Hurk, alias Andy de Witt, zijn lied. Op bruiloften en partijen, en als het even wat minder gaat in café Den Deugniet, een klein Hollands kroegje aan de Calle Ibiza. Zijn eigen café heeft hij verkocht, en het drukke Benidorm ingeruild voor een huis even buiten de stad. Maar nu zit hij op het terras van de Blauwe Walvis en roert zijn koffie. "Ik heb vorige week in Eindhoven een witte orchidee op haar graf gelegd,' zegt Van den Hurk. En hij voegt eraan toe: "Ga maar kijken, hij ligt er echt.' Als Ad van den Hurk iets zegt over 'zijn Nicky', levert hij er meteen bewijzen en alibi's bij. 'Vraag maar na.' Vijf dagen zat hij in de cel als verdachte van de moord op Nicole. Er is nooit een begin van bewijs tegen hem geweest, maar de twijfel is aan hem blijven kleven als teer. Nog steeds staat zijn naam op de lijst van mogelijke daders.

Zelf zegt Van den Hurk: "Alleen God, Nicole en ik weten dat ik het niet gedaan heb.' Hij heeft geen spijt van zijn media-offensief. "Het werd een mediamoord, dat heb ik er zelf van gemaakt. Maar ik had totaal niet verwacht dat het deze uitwerking zou hebben. Het enige dat ik toen dacht is: ik ben bekender dan de gemiddelde Nederlander, dat gebruik ik om iedereen te laten weten dat het bed van mijn kind onbeslapen is. Misschien dat iemand haar op straat zou herkennen.' De paragnosten met wie hij voor het oog van de camera langs de Dommel paradeerde, zijn vertrouwensman Van Olffen voorop, hebben het onderzoek geen stap verder gebracht. Daar denkt Van den Hurk anders over: "Michael van Olffen heeft de plaats waar Nicole werd gevonden zo waanzinnig goed beschreven. Het laatste wat Nicole had gezien, waren hoge bomen, kassen en een Mariabeeldje. Maar hij zei: ik kan alleen puzzelstukjes geven.'

Over het politie-onderzoek is Van den Hurk bitter. "Het is honderd procent hun schuld dat het niet is opgelost. Ze hebben een boekhouder laten zoeken naar sporen. Ik ben zelf 's nachts met een zaklamp de bossen ingegaan, ik heb van alles aangedragen. De politie heeft alleen maar gefocust op mij en mijn familie. Daardoor kon degene die het gedaan had lachend alle sporen uitwissen.' Van den Hurk is niet naar Benidorm gevlucht. Het plan om naar Spanje te gaan bestond al langer. Maar toen hij negen jaar geleden vertrok, liet hij weinig achter: een graf, een geknakte zangcarrière en een gebroken relatie met Yolanda, Nicoles stiefmoeder.

In Benidorm heeft hij de scherven bij elkaar geraapt. Een grote doorbraak als zanger zit er niet meer in, hij timmert vooral aan de weg als tekstschrijver. Hij heeft alweer verschillende relaties achter de rug. Aan vrouwen heeft hij nooit gebrek gehad. Zo bitter als Ad van den Hurk is, zo mild is de andere verdachte die destijds achter de tralies werd gezet: Andy van den Hurk. Destijds bekend als Andy de Jong, omdat zijn moeder niet wilde dat hij de achternaam van haar ex-man Ad droeg. 'Die labiele jongen' kan het best eens gedaan hebben, beschuldigde vader Ad destijds. Dat was in een opwelling en hij heeft er spijt van, zegt hij nu. Hij moet ook wel: zoon Andy heeft contractueel vast laten leggen dat een volgende geval van smaad hem duizenden (toen nog) guldens zou kosten. Maar dat was toen.

"Mijn vader is mijn beste vriend', zegt Andy nu vanuit Londen waar hij woont en werkt. Het bewijs is de achternaam die hij (weer) draagt: Van den Hurk. Onder die naam deed hij enkele jaar geleden ook een gooi naar het leiderschap van de Lijst Pim Fortuyn. In de tijd dat hij bij zijn vader woonde, deelde hij zijn kamer met Nicole. "Ik was twaalf, zij zeven, we speelden play-backshow. Maar ik heb nooit een echt broer- en zuscontact gehad, meer neef en nicht. Toen ik haar de laatste keer zag, een paar weken voor ze verdween, was het: hee hoi. Ze vertelde dat ze een nieuw vriendje had.' In mei 1996 werd Andy de Jong, toen 21, geboeid afgevoerd van zijn werk in Best. "Dat je je halfzus verliest is al een klap, maar dat je daar dan ook nog van verdacht wordt, is vreselijk.'

Zijn aanhouding was misschien niet meer dan logisch gezien het leven dat hij leidde: foute vrienden, veel drank, hij weigerde medewerking aan het onderzoek. "Toen in België een meisje was gevonden en ze dachten dat het Nicole was, ben ik ingestort en heb ik het verhaal opgehangen dat Nicole in het prikkeldraad hing.' Hij is netjes behandeld, zegt hij. Toen hij 'helemaal gek' werd in de politiecel, zette de bewaakster de celdeur op een kier. Hij kon niet ontsnappen, maar was toch ook niet meer opgesloten. Heel lang heeft Andy gedacht dat de moord een afrekening met zijn vader was. "Het volk dat hij aantrekt met zijn muziek wil je niet op je verjaardag hebben.' Maar was het iemand uit de eigen omgeving geweest, dan was de zaak al opgelost, zegt hij nu. "Nicole was denk ik gewoon de verkeerde persoon op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats. Maar dat denk ik ook omdat die gedachte het makkelijkst is om mee om te gaan.'

Wie heeft Nicole van den Hurk vermoord& Na tien jaar knaagt de vraag nog even hard, vooral bij rechercheurs die destijds waren betrokken en van wie sommigen hebben zitten huilen toen het Nicole-team ontbonden werd. Maar al die jaren zoeken en peinzen heeft ze geen stap dichterbij gebracht. Er is niet 'iets heel groots' dat alleen de politie weet, leert een rondgang langs oudgedienden. En dus knaagt het nog altijd in grijzer wordende hoofden. De een wijst op het bedenkelijke milieu waarin Nicole (mooie meid, rijp voor haar leeftijd) verkeerde, een ander komt telkens terug bij de toevalsfactor ('misschien was ze toch gewoon op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats'), en weer een ander zwijgt omdat hij na al die jaren nog 'dingen heeft liggen' waar hij 'mee bezig' is. Niemand durft iets uit te sluiten. Alleen dat Ad van den Hurk het eigenhandig gedaan heeft, lijkt onwaarschijnlijk. Zijn toenmalige vrouw Yolanda heeft altijd verklaard - en houdt dat tot de dag van vandaag vol - dat Ad op de bewuste ochtend naast haar lag. Maar ook van hem, én van zoon Andy, sluit de politie betrokkenheid niet uit. Ze staan nog op de lange lijst mogelijke betrokkenen. Voor rechercheur Ad Smit staat maar één ding vast: "Tenzij hij vast zit voor iets anders, loopt de persoon die het gedaan heeft nog steeds vrij rond.'

De reactiemogelijkheid onder dit artikel is gesloten vanwege de vele beschuldigingen die binnen bleven komen. Heeft u tips rondom de zaak Nicole van den Hurk en wilt u die aan ons melden? Bel 040-2336336 of mail ons dan.

ED gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement