Volledig scherm
© Erika Massuger

De Bruijn niet meer terug in internationale topzwemmen

BARENDRECHT - Inge de Bruijn keert niet meer terug in het internationale topzwemmen. Hoewel de Olympische Spelen van 2008 nadrukkelijk lonkten voor de beste Nederlandse zwemster ooit, vindt de Barendrechtse het mooi geweest.

,,Mijn carrière is af'', zei de viervoudig olympisch en vijfvoudig wereldkampioen (langebaan) maandag in een interview met het ANP.

,,Het kan niet beter. Ik zit aan mijn plafond en zie geen uitdaging meer. Met mijn 33 jaar ben ik inmiddels een oma in het zwemmen. Mijn lichaam herstelt ook niet meer zo goed als vroeger.

Anderen hebben inmiddels het stokje al overgenomen.''

Het kostte De Bruijn de nodige moeite definitief een streep onder haar loopbaan te zetten. Ze is nog aan alle kanten verbonden met de sport die haar zoveel successen bracht. ,,Ik heb het steeds voor mij uitgeschoven, want het is de moeilijkste beslissing die ik ooit heb moeten nemen. Het zwemmen heeft mijn hele leven in beslag genomen. Ik had het voor geen goud willen missen. Ik heb er ook zoveel aan te danken. Het was lang wikken en wegen, maar ik heb een keuze gemaakt. Waar ik achter sta. Het voelt goed zo''.

De Bruijn heeft de afgelopen jaren al kunnen wennen aan haar leven zonder topsport. Na de Spelen in Athene, waar ze op de 50 meter vrij haar olympische titel prolongeerde, maakte ze tijd vrij voor andere dingen. De Bruijn deed onder meer mee aan de programma's Dancing with the Stars en Peking Express. ,,Het was echt een soort ontdek je plekje voor mij. Er is zoveel op mijn pad gekomen. Ik heb mij altijd zo in mijn element gevoeld in het zwembad. Het was eng en spannend nieuwe dingen te doen, maar ik geniet nu van dit leven. Ik vind het ook heerlijk om lekker thuis te zijn. Ik doe nu alleen nog dingen die ik leuk vind en die bij mij passen en die ik belangrijk vind zo als mijn werk bij Kika voor kinderen met kanker.''

Het leven als zwemster stond voor De Bruijn juist vooral in het teken van afzien. Vele kilometers heeft ze gemaakt in het water en ze trainde in Amerika keihard onder haar Amerikaanse coach Paul Bergen. Al die opofferingen zijn voor De Bruijn echter de moeite waard geweest. ,,Ik vond het wel altijd verschrikkelijk als om half vijf die wekker ging, maar na de training had ik toch altijd weer een voldaan gevoel. Het zwemmen heeft mij zo ontzettend veel gebracht aan mensenkennis, verschillende culturen en saamhorigheidsgevoel. Als meisje dat droomde van een baan als stewardess heb ik ook zoveel van de wereld kunnen zien. Zonder het zwemmen was ik een heel ander persoon geweest.''

De Bruijn noemt coach Paul Bergen de belangrijkste persoon in haar loopbaan samen met haar familie, die haar altijd door dik en dun hebben gesteund. Het missen van de Olympische Spelen van 1996 beschouwt ze als beste beslissing voor haar loopbaan. ,,Dat is het allerbeste wat ik heb kunnen doen. Ik was er toen nog niet klaar voor, maar toen ik de beelden op de tv zag besefte ik dat ik nog niet klaar was waar ik aan begonnen was. Toen kreeg ik het vuur weer en ben ik er helemaal voor gegaan.''

De Bruijn vertrok naar Amerika waar ze onder Bergen uitgroeide tot een internationale topper. Hij leerde haar fysiek en mentaal hoe ze een wedstrijd moest winnen. ,,Hij zei meteen dat hij een kampioen van mij zou maken. In het begin geloofde ik het niet, maar hij heeft bij mij de juiste snaar geraakt.''

Vooral in 2000 voelde De Bruijn zich ijzersterk. Ze zwom een unieke reeks van maar liefst elf wereldrecords en pakte drie gouden en een zilveren medaille bij de Spelen in Sydney. Haar eerste olympische titel op de 100 meter vlinder in een wereldrecord bestempelt ze als absoluut hoogtepunt in haar loopbaan. ,,Dat gevoel wat ik toen had was echt onbeschrijflijk. Ik weet nog dat ik na de race op mijn kamertje lag en maar niet wilde gaan slapen, want ik wilde dat gevoel niet kwijt.''

Maar ook de zilveren medaille op de estafette 4x100 vrij was zeer bijzonder voor De Bruijn. ,,Het was zo'n mooie inhaalrace met die meiden. Ik dacht toen ik heb een olympische plak, mijn Spelen zijn geslaagd. Maar ik had er toen: natuurlijk geen idee van wat er nog meer zou komen.''

Verder bewaart De Bruijn ook mooie herinneringen aan haar optreden in 2004 in Athene. Ze prolongeerde daar haar titel op de 50 vrij en won zilver (100 vrij) en twee keer brons (100 vlinder, 4x100 vrij). ,,Kampioen worden is moeilijk, maar kampioen blijven is nog moeilijker. Ik ben er ontzettend trots op dat ik het toen nog een keer hebben kunnen waarmaken.''

Velen hadden er vertrouwen in dat De Bruijn deze prestatie in 2008 nog een keer zou kunnen herhalen, maar haar eigen intuïtie zegt haar dat ze het niet meer moet doen. ,,Ik zal de kick van het winnen en het horen van het Wilhelmus op het podium echt gaan missen. Maar het behalen van zo'n topprestatie is niet iets dat vanzelf gaat. Ik heb geen enkele gouden plak op mijn sloffen gewonnen. Ik wil ook niet naar de Spelen voor een zevende plek. Ik wil winnen, maar dat heb ik nu genoeg gedaan. Al zal ik later pas echt beseffen wat ik allemaal heb gepresteerd. Dat ik de beste Nederlandse olympische sportster ben bijvoorbeeld, ik kan eigenlijk niet geloven dat mij dat is gelukt.''