Volledig scherm
© ED

Herinneringen van 'PSV-menneke' Marcel van Leeuwen

De PSV-kaart is inmiddels aardig 'dichtgeprikt'. Vanuit alle delen van de wereld krijgt het ED verhalen binnen van PSV-supporters buiten de provincie. Zo ook van Marcel van Leeuwen, die sinds zijn 23e in Nieuw-Zeeland woont.

Marcel van Leeuwen:

Geboren: 24 februari 1955 in Eindhoven

Woont sinds 1978 in Christchurch, Nieuw-Zeeland.

Ik liep vorig jaar door het hotel nabij Christchurch Airport in Nieuw-Zeeland. Voor mij liepen twee oudere echtparen. Aan hun platte Brabantse accent nam ik aan dat het Eindhovenaren waren. "Zal ik us wa zegguh? Eindhovuh, da's de mooiste stad van de wereld!", zei ik hardop. Prompt draait een van de vrouwen om en zegt: "En PSV is de beste club van de wereld!"

Vroeger had ik als supporter de grootste mond, qua zang. Ik gaf vaak de aanzet voor het inzetten van de zangkoren op de tribune. Zie mijn geluidsopname op YouTube.

Ook na het 4-0 verlies in de UEFA Cup tegen Lierse SK in het seizoen 1971-1972, stond ik na afloop met een grote vlag voor de camera's te zwaaien.
Alsof er geen vuiltje aan de lucht was.
Als 'leider' van de PSV-meute destijds, kwam ik enkele malen per jaar supporters van 'vijandelijke clubs' tegen. Twee keer ben ik dankzij Frank Zappa goed weggekomen. De leider van de Feyenoord-supporters liep ik in 1973 tegen het lijf tijdens een concert van Zappa in Ahoy. Ik zie hem nog naar me toe lopen, terwijl ik het bijna in mijn broek deed van de angst. Gelukkig begon hij over Zappa te kletsen. Dat heeft ons later nog twee keer geholpen bij dreigende confrontaties.

Hoe de liefde begon..

Iedere zondag ging ik als 'klein menneke' van acht met mijn vader een stukje rijden. Meestal naar de bossen bij Leende, maar op een gegeven moment reden we over de Mathildelaan. Links van mij zag ik een soort heuvel, waar veel mensen naast elkaar stonden. Aan de andere kant zag ik een groot spandoek. Later kwam ik er achter dat het een uitverkocht Philips Stadion was. Terwijl ik me stierlijk verveelde in de auto, hadden honderden mensen wel plezier. Daar moest ik ook bij zijn.
Binnen de kortste keren had ik voor PSV - NAC een kaartje voor 15 cent gekocht. Ik mocht van mijn moeder niet in mijn eentje naar de wedstrijd toe. Maar een week lang had ik er naartoe geleefd. Ik moest en zou tussen die duizenden mensen staan en genieten waar zij van genoten! Het was een schitterende ervaring. Een jongerenrang met allemaal schreeuwende kinderen. Rechts boven al die mensen dat grote witte spandoek met de rode PSV-letters er op. Links een hoge overdekte tribune, iets dat ik nog nooit had gezien. Ik genoot met volle teugen. Daar is mijn liefde voor PSV geboren.

Ballenjongen

Vanaf mijn negende, in 1964, ging ik bij PSV voetballen. Een jaar later, tijdens de Otten Cup, werd aan me gevraagd of ik ballenjongen wilde worden. Daar stond ik dan als 'klein menneke' buiten de kleedkamers. Het stonk er naar tijgerbalsem. En daar kwam meneer Frits Philips langs lopen, net als de spelers met hun stalen noppen op de betonnen vloer: "klik, klak, klik, klak" Als ballenjongen achter het doel zwaaide ik altijd naar mijn oma die in Den Haag woonde. Ze keek 's avonds altijd naar Studio Sport. Zodra de camera mijn kant in draaide, begon ik te zwaaien.
Op het moment dat ik te oud was om ballenjongen te zijn, begon ik met het verkopen van programmaboekjes. Ik stond hoofdzakelijk op de hoek van tribunes L en West. Iedere wedstrijd schreeuwde ik zo hard als ik maar kon: "Programma's!" Ik verkocht ze voor een kwartje. Als er wat boekjes overbleven, liep ik heen en weer in het stadion om ze te verkopen.

Emigratie

Vlak voor mijn 23e besloot ik om naar Nieuw-Zeeland te emigreren. Het slechte weer, de koude winters, een hopeloze werktoekomst en het op een 'klutje' wonen. Dit allemaal sterkte het idee om naar een mooi en warm land te emigreren. Acht maanden later stond ik in Nieuw-Zeeland.

Voordat ik naar Nieuw-Zeeland verhuisde, miste ik maar één thuiswedstrijd. Dit was een wedstrijd tegen Barcelona. 's Ochtends was ik in Londen. In De Telegraaf zag ik dat PSV die avond tegen Barcelona zou voetballen. In een rot vaart ben ik via Oostende naar huis gegaan. Op de boot werd ik behoorlijk ziek. Ik had een acute blindedarmontsteking. Na de operatie was het eerste dat ik vroeg: "Hebben ze gewonnen?"

Mijn laatste thuiswedstrijd van PSV was tegen FC Dordrecht voor de beker in oktober 1978. PSV won met 11-1. Dit is tevens de grootste uitslag die ik heb meegemaakt. Nadat ik naar Nieuw-Zeeland was geëmigreerd, stuurde mijn vader nog het maandags sportkatern van het Eindhovens Dagblad op. Dit deed hij tot de komst van internet. Hij gaf me zelfs een korte golf radio mee, zodat ik op maandagochtend naar Wereld Omroep Nederland kon luisteren om op de hoogte te blijven van alle voetbaluitslagen.

Tegenwoordig kan ik Eredivisie Live kijken, waar ik 80 dollar heb betaald voor een jaarabonnement.


Ook PSV-supporter? Zet jezelf op de kaart!

PSV