Volledig scherm
Meneer Piet Hermans met zijn leerlingen van de Leilinde in Reusel. © FotoMeulenhof

Op z'n tijd een grapje, daar houdt meester Piet uit Lage Mierde van

REUSEL-DE MIERDEN - De humor in de klas gaat hij zeker missen. Piet Hermans zwaait donderdag af op basisschool de Leilinde in Reusel.

In 41 jaar onderwijs demonstreerde hij vier maal voor betere leeromstandigheden voor de jeugd. Onlangs nog ging hij mee naar Den Haag. ,,Niet voor mezelf, maar wel voor mijn collega's en opvolgers." Nadat hij vorig jaar al zijn robijnen jubileum vierde, neemt Piet Hermans (64) uit Lage Mierde donderdag afscheid van zijn kinderen op de Leilinde in Reusel.

In zijn jeugd had boerenzoon Piet Hermans niet verwacht in het onderwijs terecht te komen. Op de boerderij van zijn vader werkte hij met de knol op het land. Maar na de hbs volgde de pedagogische academie en lonkte toch het onderwijs. ,,Ik stond op wacht in mijn militaire diensttijd en we lagen ergens op de heide. Komt mijn sergeant met een veldtelefoon naar mij toe. Telefoon voor mij? Het bleek een school in Reusel te zijn, ze hadden met spoed een vervanger nodig", vertelt Hermans.

Zwaarder

,,In Reusel waren de Jozefschool en Plonderijen net samen gegaan. Ik heb de oude namen nog mee ten grave gedragen bij de opening van de nieuwe school: de Leilinde. Ik zag in ruim veertig jaar de leerlingen - uit veelal groep 4 - veranderen. Maar eigenlijk veranderde niet het kind, maar wel de omstandigheden. Er zijn nu meer kinderen met problemen waardoor ze speciale begeleiding nodig hebben. Mijn eerste klas had 38 kinderen, mijn laatste 10 minder. Maar door alles wat er extra bij het lesgeven kwam, werd het wel zwaarder. Daarom demonstreerde ik onlangs nog mee in Den Haag."

De Lage Mierdenaar heeft zijn hart voor altijd verpand aan de kinderen in de Reuselse schoolklas. Bij zijn afscheid gaat hij nog één keer langs alle klassen.

,,Ik maakte op de Leilinde de overgang mee van het bordkrijt naar het digitale bord en die ontwikkeling gaat nog steeds door. Als ik een leerling zag vertrekken en enkele jaren later als profvoetballer terugzag, is dat ontzettend leuk. Minder leuk was definitief afscheid nemen van een leerling na een ongeval. Het brengt je weer terug op aarde." Hij gaat verder: ,,Ik hield altijd van de humor in de klas. Op zijn tijd een grapje en uitgaan van de mogelijkheden van het kind. Dat zal ik wel gaan missen. Ik heb nu voor de eerstkomende tijd helemaal geen plannen gemaakt."

Kempen