Volledig scherm
PREMIUM
© Shody Careman

Juf Helma is de Johan Derksen van De Luizenmoeder

ANGELA KIJKT TVJournaliste Angela de Jong schrijft vijf keer per week een column over wat haar opvalt op televisie.

Het hele weekend heb ik mijn hoofd gebroken over de vraag waarom Diederik Ebbinge van De Luizenmoeder nu al heeft gezegd dat dit tweede seizoen ook meteen het laatste is. Maar gisteren, ergens aan het begin van de eerste aflevering, viel het kwartje. Ze kunnen niet anders, want juf Helma gaat na dit schooljaar met pensioen. En niet Ank, niet Anton, niet Volkert en zelfs niet Hannah, maar Helma (een fantastische rol van Leny Breederveld) is de heldin van de serie. Bij ons thuis tenminste.

Hoewel pedagogisch zeer onverantwoord moest ik grinniken bij de scene tussen Anton en Helma, die tijdens de les doodleuk een shaggie zat te roken uit het raam van haar klas. Ze was niet onder de indruk van de reprimande van Anton. ,,Ze zijn bijna twaalf. Die roken binnenkort zelf ook, als het goed is.’’ Om vervolgens tegen een leerling te zeggen: ,,De hele vakantie in Dresden? Ach kind, daar lijkt me geen ene reet aan.’’ Wachten op het oefenbrandalarm? Helma is gek. Ze stuurt de klas gewoon alvast naar buiten. ,,Hebben we dat gehad.’’ En later tegen de drammerige vader Karel: ,,Geen beleid is ook beleid.’’

  1. Beau krijgt geen toestemming voor AZC Inside: ‘Belachelijk’

    Beau krijgt geen toestem­ming voor AZC Inside: ‘Belache­lijk’

    Beau van Erven Dorens (48) keert morgenavond terug met een nieuwe maatschappelijk geëngageerd programma, De Sleutel bij RTL4. Daarin volgt hij vijf daklozen, verdeeld over heel Nederland. ,,Dat gaat nog altijd verder dan televisie maken. Hier kun je met enige hulp al zó veel bereiken. Vergis je niet, het daklozenprobleem in Nederland wordt alleen maar groter”, aldus de presentator die elke avond te zien is met zijn talkshow Beau.
  2. Visuele krachttoer trekt onbegrijpelijk script Bowie-musical recht
    PREMIUM

    Visuele krachttoer trekt onbegrijpe­lijk script Bo­wie-musical recht

    Natuurlijk, de geest van David Bowie zweeft door de zaal. Daarvoor is de grote portretfoto die na de slotscène van Lazarus wordt getoond, niet nodig. De musical eindigt met zijn meest iconische lied Heroes en begint met de song waarin hij – toentertijd nog door vrijwel niemand begrepen – zijn naderende afscheid van de aarde aankondigt. Het is het titelnummer van de voorstelling met als opening de kippenvelregel: Look up here, I’m in heaven.