Volledig scherm
Het woonwagenkamp aan de Oranjetip in Son en Breugel is momenteel vooral erg leeg. © Dave Hendriks - Foto Meulenhof

Definitief einde aan uitsterfbeleid woonwagens

Veel gemeenten probeerden jarenlang het aantal woonwagens terug te dringen. Het bleek in strijd met de mensenrechten van Sinti en Roma. Het Rijk trekt nu de teugels aan: het uitsterfbeleid gaat in de ban.

Nog even, en dan hebben Toesja en Nannie Schäfer uit Son eindelijk weer al hun kinderen om zich heen. De twee zussen wonen al jaren op het woonwagenkamp Oranjetip, waar nog maar twee van de tien standplaatsen in gebruik zijn. In de plannen van de gemeente Son en Breugel had het kampje eigenlijk moeten wijken voor zestien stenen huizen. Maar ze bevochten de bedachte uitsterfconstructie, waardoor hun volwassen kinderen het kamp verlieten, met succes. Het College van de Rechten van de Mens oordeelde in 2016 dat de gemeente discrimineerde op basis van ras, net als in enkele tientallen vergelijkbare zaken. Voor Son en Breugel is die uitspraak nu een van de redenen het roer om te gooien. Oranjetip mag blijven, het uitsterfbeleid is van de baan. En de uitwonende kinderen van de zussen Schäfer kunnen terugkeren naar het kamp. 

Tegen de wet

Het Sonse besluit zal ongetwijfeld navolging krijgen: de mensenrechtenuitspraken zijn weliswaar niet bindend, ze hebben rijk en gemeenten wel aan het denken gezet. Het ministerie van Binnenlandse Zaken en de Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG) werken momenteel aan een nieuwe visie op het woonwagenbeleid. 'Hoewel die nog niet klaar is, zijn alle betrokkenen het er wel over eens dat uitsterfbeleid niet past binnen het mensenrechtelijk kader', reageert een woordvoerder van het ministerie. Met andere woorden: zomaar standplaatsen opdoeken zonder een alternatieve woonwagenlocatie te bieden, druist ook volgens de overheid in tegen de wet.

Discriminatie

Want precies dat is de kern van de uitspraken van het College van de Rechten van de Mens. ,,Veel mensen zullen denken: discriminatie? Hoe komen ze daar nou weer bij?", erkent Bram van Duinen, al tientallen jaren adviseur op het gebied van woonwagenzaken. Maar gelijke behandeling betekent in dit geval juist níet dat Roma en Sinti ook gewoon met een stenen woning genoegen moet nemen. ,,Wonen in een woonwagen is erkend als immaterieel cultureel erfgoed. Gemeenten moeten dus juist voorzien in voldoende standplaatsen voor woonwagens om aan de vraag tegemoet te komen. Precies zoals ze dat ook voor stenen huizen moeten. Die kennis ontbreekt bij gemeenten nogal eens."

ED gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement