Slipjacht Waalre in 2019.
Volledig scherm
Slipjacht Waalre in 2019. © Bert Jansen

Twaalfde editie van Slipjacht Waalre: mooi schouwspel voor de volgers en een belevenis voor de deelnemers

WAALRE - Jagen achter de meute is niet alleen ‘de champagne van de paardensport’, maar ook een traditioneel sfeervol evenement. Voor de twaalfde keer werd zaterdag in Waalre de ‘Nieuwjaarshunt’ verreden en het Stationskoffiehuis was ditmaal het vertrekpunt. 

De stemming zat er al vroeg goed in en zowel de ruiters als de paarden stonden te trappelen. Paarden, van nature kuddedieren, vinden het prachtig om als groep op stap te gaan en ook de ruim 30 deelnemende ruiters houden van het kameraadschappelijke van de hunt. 

Paul van Herten was ook dit jaar de spoortrekker en hij ging vooruit om met een zak vol vossenmest en hooi een sleepspoor te trekken. Van Herten (46) is al 34 jaar als sliptrekker bij de jacht betrokken en rolde als kind zijn vader achterna het ‘jachtveld’ in. Hij vindt het nog steeds leuk om een mooi spoor te leggen en iedereen een leuke dag te bezorgen. “Ik zie de vossenjacht als entertainment en weet inmiddels overal goed de weg. In overleg met de jagers probeer ik het leven van het wild in de bossen zo min mogelijk te verstoren.” 

Bang voor parasiet in hondenuitwerpselen

Het uitzetten van de tocht vraagt het nodige improvisatievermogen, want er zijn veel verschillende boeren en landeigenaren bij betrokken. Niet alle boeren willen meedoen en sommigen zijn bang voor besmetting van hun koeien met neospora: een parasiet die voorkomt in hondenuitwerpselen en dat als ziekteverwekker in het koeienvoer terecht kan komen. Toch is het ook nu weer gelukt om een mooie tocht uit te zetten. 

Antoon Obbing begeleidt het ongeveer 25 kilometer lange traject op de fiets en neemt een kleine 50 fans in zijn kielzog mee. “Ik vind het leuk om de volgers uit te leggen wat ze tijdens de slipjacht allemaal zien gebeuren en vertel ook het één en ander over de geldende etiquette van de sport. Zo leren de mensen de betekenis van het klassieke ruitertenue kennen en duid ik de verschillende melodieën die de sonneurs uit hun hoorn blazen.” 

De afgelopen twaalf jaren heeft hij heel wat ludieke momenten meegemaakt: van mensen die in de sloot vielen tot het kwijtraken van de hele meute. Maar Obbing let ook constant op de veiligheid van de deelnemers. “We komen in Waalre toch geregeld een weg tegen die moet worden overgestoken. Het zou mooi wezen wanneer we, om het terrein te vergroten, een keer de Ecobrug over de A2 kunnen passeren. Ja, dan hebben we wel met andere gemeentes te maken. En met vergunningen. Maar wat zou dat prachtig zijn.”