Volledig scherm
Voetbalster Daniëlle van de Donk © ED

Daniëlle van de Donk: Van EK-goud tot Engelse luwte bij Arsenal

VIDEOLONDEN - Het leven van voetbalster Daniëlle van de Donk uit Valkenswaard stond afgelopen zomer op zijn kop. Ze werd met Oranje Europees kampioen en veroverde de Nederlandse harten. Het kostte haar dan ook wat moeite om bij Arsenal weer over te gaan tot de orde van de dag. Het ED zocht haar op in Londen.

Voor positieve aandacht voor haar sport heeft voetbalster Daniëlle van de Donk altijd gestreden. Tijdens het door Oranje gewonnen Europees kampioenschap kreeg de Valkenswaardse er in een keer een overdosis van. Na ieder EK-duel moest de beweeglijke middenveldster door een bomvolle mixed zone van microfoon naar microfoon schuifelen. Was ze zo een uur mee kwijt. Hoe anders is het deze Remembrace Sunday bij een thuiswedstrijd van Arsenal. Bij de Engelse topclub kan ze in alle rust afkicken. Na de 3-0 zege op Sunderland - Van de Donk deed zeventig minuten mee en gaf een assist op Vivianne Miedema - komt ze even gedag zeggen, om er dan snel tussenuit te piepen. Ze moet haar moeder naar het vliegveld brengen.

Terugblikken op haar bijzondere zomer doet Van de Donk een dag later in een koffietent in Borehamwood, het forenzenstadje ten noorden van Londen bekend van de Elstree Studios. Het moet allemaal nog bezinken, maar steeds vaker denkt ze: hé ik heb toch maar wel mooi goud gewonnen. Gedurende het toernooi zat ze in een tunnel, wat het genieten op het moment zelf voor haar lastig maakte. ,,We hadden alles op het EK gezet, iedereen was zo gefocust. Je werd heel erg afgeschermd. Ik probeerde het wel tot me door te laten dringen dat al die mensen er iedere keer voor ons waren. Die oranjestoet voor elke wedstrijd, dat er mensen tijdens de botentocht in de gracht sprongen voor ons. Ik stond tijdens die huldiging te huilen van geluk. Ik krijg er nog kippenvel van nu ik erover vertel. Ik bekeek bewust ook geen social media. Daarna had ik er ineens heel veel volgers bij. Mijn familie heeft alle krantenknipsels bewaard. Ik heb nog niks teruggelezen maar er wel even doorheen gebladerd. Alleen dat al is zo vet”, vertelt ze.

Tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
Kika van Es (l), Lieke Martens (m) en Danielle van de Donk (r) vieren de overwinning met de beker. © ANP Pro Shots

Na het EK was Van de Donk vooral heel erg moe. Ze vertrok naar het Spaanse feesteiland Ibiza. Niet om het succes te vieren maar om tot rust te komen. ,,Ik was zo blij dat ik even op vakantie kon, lekker mijn eigen ding doen. Tot ik daar Shanice van de Sanden tegenkwam en we meteen herkend werden. Dat was me nog nooit overkomen. Ja, in Nederland word ik weleens herkend. Vooral in Valkenswaard, in Eindhoven valt het al mee. Af en toe krijg ik een blik en vraag ik me af of ze misschien weten wie ik ben. En er komen ineens Nederlandse fans naar Borehamwood die met ons op de foto willen. Maar ik heb het zeker niet zo heftig als bijvoorbeeld Shanice… ik heb denk ik meer een doorsnee gezicht, haha. Dat Lieke Martens en Shanice boegbeelden zijn geworden vind ik hartstikke leuk, dat mocht ook wel een keer. Maar ik zou niet met ze willen ruilen. Ik hou echt van het leven dat ik nu leid.”

Fulltime baan

Wie daarbij denkt aan een spannend leven in bruisend Londen heeft het mis. Met keepster Anna Moorhouse deelt Van de Donk een groot huis met tuin in Shenley, in the middle of nowhere op vijf minuten rijden van het trainingscomplex van Arsenal. Haar ouders komen met grote regelmaat over. Op doordeweekse dagen is ze van tien tot vier op de club te vinden, gewoon tussen de mannen. Volgens Van de Donk spreekt daar waardering uit. Dat maakt haar er trots op dat ze nog minimaal een jaar het shirt van Arsenal draagt. Ze weet dat ze bevoorrecht is, maar vond het tegelijkertijd lang moeilijk om uit te spreken dat ze aan voetbal een fulltime baan heeft. ,,Je laat het nooit los”, aldus Van de Donk. ,,Ben je zes uur achter elkaar alleen maar met voetbal bezig geweest en hou je daarna bij het boodschappen doen weer rekening met wat voor training je hebt gehad of gaat krijgen. Daarom vind ik het heel chill dat ik deze rust kan creëren. In het voorseizoen trainden we soms drie keer op een dag en was ik heel blij dat ik er niks naast heb. Nu wil ik wel een online studie beginnen om de zinnen te kunnen verzetten. En als ik drukte om me heen wil hebben ga ik het opzoeken. Ik ben verliefd op de stad. Op een vrije dag stap ik op de trein en ben in twintig minuten in het centrum van Londen.”

Tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
Voetbalster Daniëlle van de Donk in Borehamwood © ED

Later, zo beseft de 26-jarige Van de Donk, zou ze er goed spijt van kunnen krijgen dat ze pas in 2015 voor het buitenland koos. Ze had er nooit haast mee. Ze speelde immers bij haar favoriete club PSV, woonde dicht bij haar familie en kon een opleiding volgen aan de Johan Cruyff University. Altijd was de kleine technicus, soms tegen wil en dank, de sterspeelster van haar team. Bij Oranje en in Engeland is ze ‘gewoon’ een van de basisspeelsters en wordt ze omringd door voetbalsters die haar beter maken. Door die bliksemafleiders kan ze vrijer spelen. Van de Donk heeft liever niet alle ogen op haar gericht. De huldiging op de Markt in Valkenswaard had van haar niet gehoeven. ,,Ik wil niet in het middelpunt van de belangstelling staan. Sterker, ik hou er ook eigenlijk helemaal niet van dat mensen weten wie ik ben. Dat iedereen dan speciaal voor mij komt, daar word ik heel ongemakkelijk van. En zenuwachtig ook, terwijl ik dat normaal nooit ben.”

Ervaren

Dat laatste nuanceert ze direct. De EK-finale was de uitzondering die de regel bevestigt. ,,Nou, toen was ik wel zenuwachtig hoor”, geeft Van de Donk toe. ,,Ik merkte aan mijn lichaam dat ik daar heel moe van was geworden, dat had ik nog nooit zo ervaren. Ineens spookte het door mijn hoofd dat we kampioen konden worden. In de eerste helft had ik echt moeite met alles. Dat ik het zwaar had was ook wel te zien aan mijn spel. Ik heb waarschijnlijk wel ballen afgepakt, maar aan de bal was het minder”, zegt ze zuchtend, een beetje beschaamd zelfs. ,, Gelukkig kon ik het in de tweede helft oppakken en heb ik toch nog iets van de finale gemaakt. We hadden laatst een analyse met de staf. Daarbij kreeg ik te horen dat ik een fantastisch EK heb gespeeld en dat we het over de eerste helft van de finale maar nooit meer gaan hebben.”

Het EK heeft haar zelfvertrouwen opgekrikt. Dat was een verbeterpunt waar ze het heel veel met bondscoach Sarina Wiegman over heeft gehad. ,,Het klink misschien raar, maar ik had bepaalde namen heel erg groot gemaakt in mijn hoofd. Speelden we tegen een ploeg als Duitsland met een enorme staat van dienst en stond ik mentaal al met 1-0 achter. Maar ik ben zelf ook goed en wij zijn samen als Oranje nog beter. Ik ben niet meer bang geweest voor een tegenstander. En ik denk dat iedereen dat had op het EK. De staf heeft ons heel erg geholpen om dat gevoel te creëren. Daar ben ik ze het meest dankbaar voor. Vanaf nu moeten tegenstanders bang zijn voor ons.”

Tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
Daniëlle van de Donk in duel. © ProShots

De zege van Nederland in de halve finale op Engeland lag dan ook gevoelig, proefde de Valkenswaardse, die bij Arsenal Oranjeleeuwinnen Vivianne Miedema, Dominique Janssen en Sari van Veenendaal als ploeggenoten heeft. ,,We werden niet warm ontvangen, terwijl er voor bijvoorbeeld Shanice een groot feest was georganiseerd bij Liverpool. Maar van Arsenal stonden Alex Scott, Jordan Nobbs en Jodie Taylor in de basis van het Engelse team. Ze hebben een keer gefeliciteerd gezegd en dat was het. Dan sta je snel weer met beide benen op de grond en kun je meteen aan de bak.”

De Women’s Super League mag dan tot de sterkste competities gerekend worden, de ambiance in Engeland staat in schril contrast met het volksfeest dat het EK in Nederland ontketende. Arsenal, dat momenteel derde staat achter Manchester City en Chelsea, heeft het stadion van Boreham Wood FC als thuisbasis. Qua capaciteit en bezettingsgraad vergelijkbaar met het Jan Louwers Stadion waar Van de Donk in haar tijd bij PSV/FC Eindhoven eredivisiewedstrijden afwerkte, qua aankleding vijftig jaar terug in de tijd. Zelfs een scorebord is nergens te bekennen. Met de omschakeling naar die dagelijkse realiteit heeft Van de Donk logischerwijs wel even lopen worstelen. ,,Mijn gevoel was na het EK een hele poos wat vlakjes. Het was een lang toernooi en ik had ook maar tien dagen vrij voordat de voorbereiding bij Arsenal weer begon. Ik voel het echt nog aan mijn lichaam”, zegt Van de Donk, die ook nog te maken kreeg met het ontslag van trainer Pedro Martinez Losa. ,,Aan hem heb ik veel te danken. Hij heeft mij gehaald en was echt bezig om mij individueel beter te maken.”

Nalatenschap

Ze heeft het hier naar haar zin. Wat er echter aan de horizon in het verschiet ligt weet je in het voetbal nooit, realiseert ook Van de Donk zich terwijl ze over de typisch Engelse hoofdstraat van Borehamwood tuurt. Met de Europese titel ligt er sowieso een nalatenschap waar ze nooit van had durven dromen. ,,Niemand had verwacht dat het zo zou uitpakken”, weet de 73-voudig international, die zich deze week weer bij het Nederlands elftal mag melden voor de komende WK-kwalificatiewedstrijden tegen Slowakije (24-11 uit) en Ierland (28-11 in Nijmegen). ,,Er wordt nu van ons verwacht dat we om de prijzen blijven meespelen, terwijl we pas één keer aan het WK hebben deelgenomen. Dat het publiek aanneemt dat we ons nu wel even kwalificeren en daar gaan presteren, zijn verwachtingen die wij nu hebben geschapen. Het is fijn dat het geloof er is, maar tegen Noorwegen zag je dat we er heel hard voor moeten knokken.”

Tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
Daniëlle van de Donk. © Irene Wouters

Het vrouwenvoetbal had de publieke opinie altijd tegen. Van jongs af aan kreeg Van de Donk denigrerende opmerkingen te horen als: o ik speel tegen een meisje. ,,Kijk, dat kun je in je eentje wel rechtzetten in een wedstrijd. Kwamen die jongens na afloop zeggen dat ik wel kan voetballen en blablabla. Maar het irriteerde mij mateloos. Ik doe en laat er toch ook alles voor en dan worden we zo weggezet.”

Met die vooroordelen en vergelijkingen wilde Van de Donk maar wat graag afrekenen. Dat voetbal de populairste sport van het land is, werkte voor een keer mee in plaats van tegen. De gewonnen aandacht is toch een aantal factoren groter dan voor de eveneens goed presterende en populaire damesteams in het handbal, volleybal en hockey. ,,Het enige wat ik altijd wilde bereiken is dat Nederland meer achter het vrouwenvoetbal ging staan. Nu spelen we in grote, volle stadions. Dat geeft superveel energie en heeft ons ook echt geholpen. Als we het eventjes moeilijk hadden, dan deed Shanice weer iets en dan ging het stadion galmen”, aldus Van de Donk, die al droomt van een interland in het Philips Stadion. ,,Kampioen worden met mijn club en de Champions League halen staan ook nog op mijn wensenlijstje. Voor titels speel je, maar op het grotere plaatje ben ik nog het meest trots. We hebben echt iets teweeg gebracht.”

Kader onder de video

ED nieuwsapp, download nu! Klik hier voor iOS of hier voor Android!

Vergoedingen

Na het EK is de discussie over gelijke vergoedingen flink opgelaaid. De Deense voetbalsters boycotten zelfs het WK-kwalificatieduel met Zweden uit onvrede over de salarissen en arbeidsvoorwaarden. Ook de Zweedse vrouwen denken aan een staking. In Noorwegen werden de beloningen voor de vrouwenploeg juist gelijkgesteld aan die van de mannen. De Europees kampioen is nog in onderhandeling met de KNVB. ,,We zijn op dit moment nog niet tevreden. Het gaat vooral om respect en waardering vanuit de bond, zij moeten laten zien dat voetbal niet alleen meer voor mannen is", vindt Daniëlle van de Donk.

De Engelse internationals krijgen van voetbalbond FA maandelijks 2500 pond bovenop hun salaris bij de club. Dit jaar is de Women's Super League geswitcht van zomer- naar wintercompetitie zodat het in de pas loopt met de internationale kalender. En vanaf het seizoen 2018-2019 wordt het de eerste volledig professionele league. Er worden veertien clubs toegelaten tot het hoogste niveau en alle voetbalsters zijn fullprofs voor minimaal zestien uur per week, exclusief speeldagen. Van de Donk juicht deze ontwikkelingen toe, maar vraagt zich wel af of het allemaal niet te snel gaat. ,,Alles valt of staat met investeren en dat gebeurt in Engeland door de bond en clubs. De competitie wordt aangevuld, maar hebben die nieuwe teams straks ook de kwaliteit in huis om mee te groeien? Dat zal tijd nodig hebben, want alle goede voetbalsters zitten nu al bij een topclub, hier in Engeland of elders."

ED gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement