Volledig scherm
Wichelaar Klaas de Jonge bij de Sint-Janskapel in Leenderstrijp. © FotoMeulenhof

Wichelaar Klaas de Jonge uit Valkenswaard geeft mensen les met wichelroedes

VALKENSWAARD - Klaas de Jonge (71) uit Valkenswaard leidde honderden mensen op tot wichelaar. Hij liet ze dingen zien die ze daarvoor niet zagen. ,,Ze kijken nu heel anders naar de wereld om zich heen." 

Bij binnenkomst in zijn huis in Valkenswaard wordt het al gauw duidelijk: bij Klaas de Jonge ga je niet even een verhaaltje ophalen voor de krant. De zeventiger heeft al een extra paar wichelroedes klaargelegd voor zijn nieuwe leerling, om mee te oefenen. ,,Het zijn doodgewone lasdraden", verzekert hij. ,,Verkrijgbaar in elke bouwmarkt." 

Na een uitvoerige theoretische inleiding doet De Jonge het kunstje voor. Met de koperkleurige stokjes vooruitgestoken loopt hij  door zijn woonkamer. Sweeeep. Al na een paar stappen draaien de twee staven automatisch naar elkaar toe. ,,Hier is een lijn!.....En hier is er ook eentje." Hij doet het nog een aantal keren voor. ,,Het is niet moeilijk, iedereen kan het. Nu jij!"

Wichelaar

De Jonge is fervent wichelaar. Jarenlang gaf hij les aan de toenmalige Volksuniversiteit in zijn dorp. Honderden mensen leerde hij zo op 'een andere manier naar hun omgeving kijken', zoals hij dat zelf zegt. Het principe is vrij eenvoudig: over de aarde lopen energiebanen, van noord naar zuid, van oost naar west en diagonaal. Ze hebben welluidende namen als leylijn, Benkerlijn, Hartmannlijn en Currylijn. ,,We zien ze niet, maar ze zijn er wel. Als je er doorheen loopt, pikt je lichaam die prikkel op. Je spieren in je onderarm verkrampen heel even en daardoor komt de wichelroede in beweging." Ook wateraders kunnen er op dezelfde manier mee gevonden worden.  

Magisch fenomeen

Jaren geleden kwam de oud-fysicus met het wichelen in aanraking. ,,Het was een magisch fenomeen. Het leek voor veel mensen iets onverklaarbaars." Hij verdiepte zich in de materie, reisde met zijn stokjes stad en land af. Sindsdien kijkt hij met een andere blik naar de dingen die hij in het landschap tegenkomt. Bomen met een vork aan de bovenkant? ,,Dat komt door een leylijn." Hondendrollen op een rij? Hij wijst op een oud artikel van nu.nl: 'Honden poepen in lijn met aardmagenetisch veld'. ,,Dieren en bomen voelen die elektrische energie ook. Daar ben ik van overtuigd."

Heilige plaatsen, zoals kerken en kapellen hebben zijn bijzondere aandacht. De Jonge bezocht er talloze in binnen- en buitenland. Soms met de staafjes verstopt in zijn mouw, uit discretie. Want hij wil niemand voor het hoofd stoten. ,,Je moet altijd voorzichtig zijn met heilige plaatsen, voor je het weet heb je iemand beledigd."

Of het nu in Assisi, Aarle-Rixtel, Hoogeloon of Oerle is, overal ziet hij hetzelfde patroon terugkeren. ,,Het altaar staat altijd op een plek waar meerdere lijnen elkaar kruisen, een zogenaamd superkruis. Mijn stelling is: ze staan daar ómdat die lijnen daar kruisen. Maar dit is natuurlijk speculatief hè, zoals mijn hele verhaal. Hier moet ik bij fysici niet mee aankomen, dan zeggen ze: Klaas, flikker op."

Energielijnen

De energielijnen kunnen een behoorlijke impact hebben, vertelt hij. ,,In de Begijnenhof in Brugge werd ik een keer fysiek teruggeworpen. Daar heerst een buitengewoon sterk veld. Vreselijk. Het is echt niet gek dat mensen op sommige heilige plaatsen van alles voelen." 

Tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
Voor de kapel in Leenderstrijp ontdekt De Jonge nog meer energielijnen: ,,Moet je eens kijken waar die naartoe wijzen....". © FotoMeulenhof

Twee weken later, tijdens 'veldonderzoek' op de Oude Begraafplaats in Valkenswaard, wordt nog maar eens duidelijk wat hij bedoelt. Voor de Calvarieberg bekruipt hem een zwaar, onprettig gevoel. ,,Hier komen dus een paar lijnen samen. Brrrr. Voel jij niks? Ik krijg het helemaal koud." Ook bij een prehistorische tweeling-grafheuvel in Toterfout (bij Veldhoven) heeft hij ooit heftige reacties gezien. ,,Sommige mensen springen er kermend van de pijn tussenuit."  

Hulp

Het wichelen heeft ook nog een andere kant. Soms kloppen mensen bij hem aan voor hulp. ,,Dan hebben ze last van leylijnen of wateraders in huis en kunnen ze niet goed slapen. Ik ben weleens bij een vrouw geweest, haar man had nergens last van trouwens, maar zij was gevoelig voor de energielijnen en lag nachten wakker. Ik kwam daar binnen en zei direct: het is hier onbewoonbaar. Achter hun huis stond een energiecentrale van de wijk, via een lijn kwam alles recht die woning in: één bonk energie! Ze zijn uiteindelijk verhuisd. Ik ben een nieuw huis met ze gaan uitzoeken."   

Aan het einde van 'lesdag 2' sluit De Jonge zijn toer af bij de kapel van Leenderstrijp. De zon schittert door de bomen, de Valkenswaardenaar meet en meet. Bij elke lijn die hij ontdekt, kerft hij met zijn voeten een baan in het zand. Om de kapel heen ontstaat zo een ster van strepen. Schuin voor de ingang van het kleine gebouwtje signaleert hij daarna nog drie energielijnen. ,,Moet je eens kijken waar die naartoe wijzen...." De Jonge draait zich om en kijkt triomfantelijk recht op de kerk van Leende af. ,,Dit vind ik nou zo mooi. Je ziet dingen die je anders niet ziet. Die verborgen schoonheid is toch prachtig?"

Valkenswaard e.o.