Volledig scherm
© Cortes

Alle glans verdwijnt door Alzheimer

VELDHOVEN - Alzheimer is een gemene sluipmoordenaar schrijft Tiny Rutten uit Veldhoven in een persoonlijk relaas over haar vriend W.

Een jaar geleden maakte mijn vriend W. toekomstplannen voor het arbeidsloze bestaan dat lonkte. Hij zou een taalcursus gaan volgen, een hond nemen, reizen maken, gitaar leren spelen, een moestuin aanleggen, Het grote genieten kon beginnen.

Planten

Vandaag ben ik gedeprimeerd thuis gekomen van een bezoek aan W. Drie kwartier heb ik met hem doorgebracht in het restaurant van de instelling. De planten doen het er prachtig, dat wel.

We namen koffie met gebak. Ik liet me even afleiden door een vriendelijke stagiaire. W. nam dat moment te baat om zijn taartje fijn te knijpen. Daarna likte hij zijn vingers af en smeerde slagroom op zijn shirt.

Ik zat er bij en keek er naar. Ik verlangde vurig naar iemand die wist wat er gedaan moest worden. Iemand die hem en mij bemoederde en de zaak weer in orde maakte.

Maar ook wilde ik W. slaan en roepen: 'Houd op met die flauwekul. Je smeert geen slagroomgebak op dat dure Armanishirt. Vanaf nu praat je weer gewoon. Je gaat weer lachen om dezelfde dingen waarom we vroeger lachten. En je weet weer net zo zeker als toen, dat je nooit, nooit, nooit, in een gebouw als dit zult wonen, omdat het voor jou dan niet meer hoeft.'

Maar bij W. was meneer Alzheimer op bezoek gekomen en toen was alles anders geworden.

Twinkeling

Want Alzheimer is een gemene sluipmoordenaar die er een genoegen in schept de twinkeling in de ogen van zijn slachtoffers te doven en de harten van hun naasten te breken. En naarmate de gemiddelde leeftijd stijgt, komt hij steeds vaker op bezoek.

Men zegt dat we 'met zijn allen' veel kunnen doen om het leven van dementerenden leefbaarder te maken. We kunnen de geduldige caissière zijn, de aardige buurman, de meevoelende vrijwilliger. Geen verkeerd woord over vrijwilligerswerk, noch over geduldige caissières of aardige buren, maar voor meneer Alzheimer vormen ze in feite geen partij. Meneer Alzheimer is als het kwaad en het kwaad moet worden bestreden bij de wortel.

Aan de goede voornemens voor 2018 zou ik er een toe willen voegen. In navolging van de kreet die het Interkerkelijk Vredesberaad indertijd in stelling bracht tegen kernwapens, lanceer ik de slogan: 'Alzheimer de wereld uit, te beginnen in Nederland.'

Whizzkids

Vanaf nu krijgt elk wetenschappelijk onderzoek een Alzheimercomponent. De whizzkids bijvoorbeeld, die schattige robotjes maken die met eenzame bejaarden kunnen babbelen, krijgen nu ook de verplichting te bedenken of ze met hun slimme bedradingen ook iets voor de ouder wordende hersenmassa kunnen verzinnen. Vooraanstaande biologen gaan zich verdiepen in de vraag hoe het met dieren en dementie zit en of hun bevindingen ook iets voor de mens kunnen betekenen. Historici gaan in hun bronnen wroeten met het oog op Alzheimer. Economen gaan eens bekijken hoe het zit met de verhouding tussen armoede en Alzheimer. Antropologen onderzoeken wereldwijd of er volken zijn waar dementie onbekend is. Sociologen gaan zich afvragen welke groepen wel en welke groepen niet. En ja zeker, ook de jongens en meiden van de ruimtevaart moeten meedoen. Er valt best iets anders te bedenken dan plantjes opkweken in een ruimtecapsule. Misschien helpt gewichtloosheid wel tegen Alzheimer. Hebben ze daar ooit over nagedacht? Taalkundigen luisteren naar gesprekken van Alzheimerpatiënten. Maken ze een nieuwe taal, laten ze gewoon bepaalde letters weg, begrijpen ze elkaar misschien wel? Architecten gaan zich afvragen wat de invloed op het oudere brein kan zijn van bepaalde manieren van bouwen. Kunsthistorie, wiskunde, natuurkunde, scheikunde, filosofie, microbiologie, geen vakgebied mag zich nog verschuilen achter het argument: dit heeft met mijn vak niets te maken.

Natuurlijk, de voor de hand liggende takken van de wetenschap doen uiteraard al mee, neurologie, geriatrie, psychologie, psychiatrie om er maar een paar te noemen. Maar ook bij hen gaat iets veranderen. Ze schrappen alle semi-flauwekul onderzoeken, want alle ballen gaan op Alzheimer.

Commissie

Er komt een commissie van echt wijze mensen die alles coördineert en die er ook de zweep over legt, want er moet geleverd worden en niet gezeurd. Deze beweging wordt wereldwijd. Dus we vragen Barack Obama de commissie te leiden: 'Yes, we can'.

Dan zal ooit de twinkeling terugkomen in de ogen van mijn vriend W. De schoonmoeder van H. zal weer de kordate vrouw worden die ze eens was. De opa van M. zal hem herkennen en samen zullen ze zien dat PSV landskampioen wordt. De man van mijn vriendin C. zal uit zichzelf haar hand vastpakken en niemand zal meer bang hoeven zijn dat op een kwade dag meneer Alzheimer ook op zijn of haar stoep staat.

Ach, wat zal het resultaat schitterend zijn.

Tiny Rutten: lerares, schrijfster

Tiny Rutten, schrijfster van dit artikel, is een gepensioneerde lerares Nederlands. Ze gaf in het verleden les aan het Bisschop Bekkerscollege in Eindhoven (tegenwoordig Frits Philips Lyceum).

Tiny Rutten heeft drie boeken op haar naam staan: 'Het jaar van 1A '(jeugdboek)', 'Doortje' en 'Het is niet voor een punt' (persoonlijke herinneringen aan het Bisschop Bekkers).

Ze schreef dit artikel voor het ED over Alzheimer op eigen initiatief, vooral omdat ze momenteel in haar omgeving '(te) vaak met de ziekte van Alzheimer wordt geconfronteerd'.

Volledig scherm
Tiny Rutten © xxx