Volledig scherm
Is een glimlach de gemakkelijkste manier om je nare emoties te verbergen?

Gastblog Yvette den Brok: Lachen is heilzamer dan wroeten

Vermoedelijk is hij al wat ouder, maar ik zie de tekening nu voor het eerst; een hoofd van een man met een brede glimlach, terwijl er binnen in zijn hersenpan een klein, verdrietig jongetje zit. Direct begrijp ik het idee erachter, want wie kent niet de ervaring dat je verdriet hebt en toch blijft lachen, omdat je jezelf groot wil houden maar misschien ook omdat je weet dat het probleem toch niet op te lossen is en een 'big smile' opzetten jou op dat moment de beste optie lijkt.

Dat is niet zo’n slecht idee, want als je lacht maken je hersenen endorfine aan en van dat stofje krijg je een blij gevoel en ontspan je en dat is wat je nodig hebt bij onoplosbaar verdriet. Huilen ontspant trouwens ook, maar dat doe je meestal liever niet in het openbaar.

Daarom schrik ik van het bijschrift onder de tekening, dat erop neerkomt dat een glimlach de gemakkelijkste manier is om je nare emoties te verbergen – en dat wij – als medemensen – ons ervan bewust moeten zijn dat er achter elke lach een heleboel ellende kan zitten. Alleen door met de persoon te gaan praten kom je erachter of dat werkelijk zo is, lees ik. Met een beetje meer aandacht voor elkaar, zouden we het leven voor veel mensen een stuk lichter kunnen maken.

Met dat laatste ben ik het helemaal eens, want het zou zeker fijn zijn als mensen elkaar wat vaker in de ogen keken en tijd maakten om naar elkaars verhaal te luisteren in plaats van vanaf de fiets te roepen: “Hoi. Alles goed?” en ondertussen gewoon verder te rijden. Maar met het eerste gedeelte van het bijschrift bij de tekening, blijf ik worstelen.

Moeten we dan steeds als we iemand zien lachen bang zijn dat hij of zij verdriet heeft? Volgens mij raken we dan met ons allen veel teveel gefixeerd op alle ellende waar mensen mee kunnen zitten in plaats van blij te worden van de lach van de ander. Dat lijkt me niet de bedoeling. Ik zou trouwens ook niet weten hoe je zó met een lachend persoon moet gaan praten dat die zich uitgenodigd voelt om alle verdriet dat achter die 'smile' verborgen zit eruit te gooien en ik betwijfel of je iemand daar echt mee helpt.

Wroeten in verdrietige dingen die nu eenmaal gebeuren in het leven, is volgens mij niet zo heilzaam. Ik zie meer genezingskracht in het toveren van een glimlach op iemands droeve gezicht. Gewoon, door vriendelijk te lachen naar iemand die niet zo vrolijk kijkt. Ik doe het regelmatig. Negen van de tien keer krijg ik een glimlach terug en dan hoop ik dat dat beetje endorfine dat dan wordt aangemaakt voor wat verlichting zorgt.

poll

Ik doe alleen nog maar online boodschappen bij de supermarkt

Ik doe alleen nog maar online boodschappen bij de supermarkt

  • Eens (7%)
  • Oneens (93%)
1759 stemmen