De haagliguster is een groene erfafscheiding.
Volledig scherm
De haagliguster is een groene erfafscheiding. © Shutterstock

De buxusmot komende zomer weghouden? Plant vanaf nú de liguster

eigen tuin eerstDoor de praktijken van de allesverwoestende buxusmot zit de liguster weer in de lift. Wie straks een mooie groene afscheiding wil moet hem nu gaan planten, weet tuingoeroe Romke van de Kaa.

Wie het over liguster heeft, bedoelt meestal een ligusterhaag. Een hardhorende kennis van mij spreekt steevast over een ‘registerhaag’, maar dat terzijde. Die ligusterhaag werd altijd geassocieerd met arbeiderstuintjes en is, net als het begrip ‘arbeider’, wat in onbruik geraakt. De ‘middenklasse’ plant trouwens thuja of buxus en de tuinierende upper class gaat voor taxus. Wij mogen dan wel grapjes maken over de Engelse standenmaatschappij, maar wij kunnen er ook wat van.

Quote

Liguster groeit in zon en schaduw en doet het goed op droge grond

Romke van de Kaa

Dankzij de buxusmot is de eenvoudige liguster weer aan een opmars bezig. Als nadeel van liguster werd altijd gezien dat de struik nét niet groenblijvend is. Hij weet zijn blad ‘s winters lang vast te houden, maar laat het bij strenge vorst toch vallen. Nu rayonhoofden en ijsmeesters misschien wel voor eeuwig zonder werk zijn, hoeven we ons over dat bladverlies niet meer druk te maken. Voeg daarbij de vrij recente ontdekking dat coniferen niet goed tegen droge zomers kunnen en je begrijpt waarom de proletarische liguster weer in de belangstelling staat. Liguster groeit in zon en schaduw en doet het goed op droge grond.

Haagliguster

Romke van de Kaa.
Volledig scherm
Romke van de Kaa. © Joost Hoving

Liguster kun je nu planten. Er zijn nogal wat soorten, maar voor een haag wordt meestal Ligustrum ovalifolium gekozen; zo vaak dat die ook haagliguster wordt genoemd. Graaf een greppel, vul die met voedzame grond en plant drie struikjes per strekkende meter. Geef op zure grond af en toe wat kalk, want ligustrum is een kalkminnaar. Daarom vind je de wilde inheemse liguster ook altijd in kalkrijke duinen.

Die wilde liguster, Ligustrum vulgare, wordt trouwens ook als haagplant gebruikt. Hij heeft smaller blad dan Ligustrum ovalifolium, en het donkere grachtengroene blad is niet echt geschikt voor mensen met een aanleg voor depressie. Maar dat sombere groen krijgt ‘s winters wel een aantrekkelijke paarse glans. De variëteit ‘Lodense’ is compact en wordt maar een meter hoog - ideaal voor wie zich graag uitleeft in snoeiwerk van bollen en groene puntmutsjes.

Omdat liguster bijna altijd als haag wordt aangeplant, zou je bijna vergeten dat de struik niet altijd in het gelid hoeft te staan - gewoon als losse sierheester met zijn eigen merites. Liguster die niet twee of drie keer per jaar wordt gesnoeid - want dat moet met een ligusterhaag - bloeit overdadig aan het einde van de zomer met bloemtrossen die wel iets aan die van seringen doen denken.

Qua uiterlijk dan, niet wat geur betreft, want ligustergeur wordt vaak ervaren als iets te veel van het goede. De beste omschrijving is ‘misselijkmakend zoet’. Maar bijen, hommels en vlinders zijn dol op de bloemen. En na de bloemen volgen de glimmende blauwzwarte besjes, die tegenwoordig vaak worden gebruikt voor boeketten en bloemstukken.

Die bessen zijn giftig, voor mensen dan, want vogels zijn er dol op. Er bestaat een struik die speciaal om zijn overvloed aan bessen wordt aangeplant. Die luistert naar de quasi grappige naam ‘Berry Boom’.

De bessen van de liguster zijn giftig voor mensen.
Volledig scherm
De bessen van de liguster zijn giftig voor mensen. © Shutterstock

Dankzij de zachte winter reageert de tuin anders dan normaal. Hoe je daar mee om moet gaan, lees je bij Eigen Huis & Tuin